Uslüp ve Milliyetçilik

Milliyetçilik; bir milletin tarihsel derinliğine duyulan hürmet, geleceğine dair kurulan büyük bir medeniyet düşüdür. Bu köklü davanın her temsilcisi, aslında o milletin “üslup” aynasıdır. Zira üslup sadece bir hitabet biçimi değil; fikrin namusu, şahsiyetin aynası ve davanın kalitesidir.

​MİLLETLEŞME SÜRECİNE VURULAN KET

​Atatürk’ün başlattığı milletleşme süreci, farklı kökenlerden gelen fertleri ortak bir “Türk Milleti” kimliğinde birleştirme ülküsüdür. Bu süreç, dışlayarak değil kucaklayarak; “illet” diyerek değil “evladım” diyerek başarılı olmuştur. Bugün şahit olduğumuz ayrıştırıcı ve hırçın dil, bizzat Atatürk’ün inşa ettiği bu milli birlik ruhuna ket vuran en büyük engeldir. Kendi insanına hasım nazarıyla bakan bir üslup, toplumu ortak bir gelecek idealinden koparıp yapay duvarlarla bölmektedir.

​FİKRİ HÜRRİYET VE İRFAN MERKEZİ

​Milliyetçiliğî, egemenlerin bir “kolluk kuvveti” veya dar siyasi çıkarların koruma kalkanı olmaktan çıkarıp; milletin irfan merkezine konumlandırmalıyız. Milliyetçilik bir baskı aygıtı değil, halkın vicdanında büyüyen bir medeniyet davasıdır. Atatürk’ün “Fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür” vasiyeti, bu davanın pusulasıdır. Önce fikri özgürlüğü merkeze alan bir anlayış, milliyetçiliği bir “yasaklar bütünlüğü” olmaktan çıkarıp, bilimde, sanatta ve ekonomide atılım yapacak bir “akıl seferberliğine” dönüştürür.

​İKTİDARIN ÖNÜNDEKİ ENGEL: ÖTEKİLEŞTİRME

​Türk milliyetçiliğinin bugün bir iktidar alternatifi olmakta zorlanmasının temel nedeni, milleti “özne” olarak kucaklamak yerine, onu bir “nesne” gibi hizaya getirme çabasıdır. Siyaset, bir “biz” dairesi inşa etme sanatıdır. Toplumun geniş kesimlerine “zillet” sıfatını yakıştıran bir dil, o kitleleri kazanmak bir yana, onları savunma refleksiyle karşı tarafa itmektedir. Milleti ötekileştiren bir üslup, milliyetçiliği bir “yönetim iradesi” olmaktan çıkarıp, sadece bir “reaksiyon” hareketine hapsetmektedir.

​TAŞTAKİ ZARAFET VE SİNAN’IN ÖLÇÜSÜ

​Milliyetçilik bir estetik ve ahlak davasıdır. Eğer bir “heybet” aranıyorsa, dönüp Mimar Sinan’ın Süleymaniye’sine bakılmalıdır. Sinan, koca taşları birbirine bağlarken sadece bir bina değil, bir denge ve zarafet abidesi inşa etmiştir. Sinan’ın üslubunda kaba bir güç gösterisi yoktur; orada matematiğin muazzam sessizliği vardır. Sokak ağzıyla konuşmayı kudret, sert çıkışlarla “racon kesmeyi” heybet zanneden her yaklaşım; Süleymaniye’nin vakur sükuneti karşısında bir gürültüden ibarettir.

​ŞAHSİYET, DOĞRULUK VE KARAKTER

​Nihal Atsız’ın tavizsiz duruşu, millete karşı bir hırçınlık değil, fikrine olan sarsılmaz sadakatidir; bir Türk beyinin disiplinidir. Abdurrahim Karakoç ise “Eğilirsen eğer, bayrak senden incinsin” diyerek, sözün doğruluğunu bir namus davası kılmıştır. Galip Erdem’in insan sevgisiyle yoğrulmuş naif zarafeti ve Arif Nihat Asya’nın bayraklaşan mısraları; milliyetçinin dilinin bir “ayrıştırma sopası” değil, bir “kucaklaşma sancağı” olması gerektiğini öğretir.

​HÜR VİCDAN VE MİLLİ GELECEK

​Milliyetçilik, birilerinin tekelinde olan bir “tescil bürosu” veya “icazet makamı” değildir. Bebek katillerine karşı durmak için kimseden izin alınmaz; bu her Türk evladının asli görevidir. Ancak bu görev, vefayı bir kenara iten, farklı fikirleri “hain” ilan eden bir “biat kültürü” ile değil; Atatürk’ün rasyonel devlet aklı ve hür tefekkürün izzetini koruyarak yerine getirilir.

​SONUÇ: GÜVEN MEDENİYETİ

​Milliyetçilik, bir “korku imparatorluğu” kurmak değil; bir “güven medeniyeti” inşa etmektir. Eğer bir üslup muhatabına korku salıyor, kendi insanını tedirgin ediyorsa; orada milli bir ruhtan değil, ancak şahsi bir tahakkümden söz edilebilir. Gerçek milliyetçi, devletin asık suratlı gölgesi değil; milletin güler yüzlü, vakur ve bilge aklıdır.
​Üslubunu kaybeden, iktidar iddialarını da davasının inandırıcılığını da kaybeder. Bizim ihtiyacımız olan; bağıran bir öfke değil, yolu zarafetle gösteren bir akıl ve her ferdiyle milletini kucaklayan bir asalettir. Zira gerçek asalet, başkasını küçülterek değil, kendi davasını yükselterek korunur.