Bugünden pazar gününe tarafımca bir mesaj

İnsanoğlu artık duygularını bile takvime bağlamayı marifet sayıyor…
Sevginin günü, saygının günü, vefanın günü olur mu?
Bir annenin hakkı yılda bir güne, bir babanın emeği birkaç süslü cümleye sığar mı?
Bugün sosyal medya hesaplarını “Canım annem”, “Biricik babam” sözleriyle dolduranların önemli bir kısmı, yılın geri kalanında aynı insanların gönlünü almayı bile akıl etmiyor. İşte tam da bu yüzden; Anneler Günü, Babalar Günü, Sevgililer Günü gibi kavramlar bana samimiyetten çok, modern dünyanın vicdan temizleme törenleri gibi geliyor.
Ama olsun…

Herkes, oynadığı tiyatroyla baş başa kalacak…
Ben böyle günlerin samimiyetine hiçbir zaman inanmadım. Çünkü sevgi, takvim yaprağına sıkıştırılmaz. Gerçek evlat olmak; yılda bir gün paylaşım yapmakla değil, annenin sesindeki yorgunluğu fark etmekle, babanın sustuğu yerde içinin yandığını anlayabilmekle olur.
Bugün “Anneler Günün kutlu olsun” diye paylaşım yapanların bir kısmı, belki aylarca annesinin elini öpmemiştir.
Bugün en duygusal cümleleri kuranların bazıları, daha dün annesini kırmıştır.
Çünkü artık duygu değil, görüntü çağındayız…
Vicdan değil, gösteriş dönemi yaşıyoruz…
Peki hiç düşündünüz mü?
Annesiz büyüyen bir çocuk bugün ne hissediyor?
Evladını toprağa vermiş bir annenin içine bugün kaç bıçak saplanıyor?
Babasının mezarına gidip sessizce ağlayan bir evlat, bu kalabalık kutlamaların arasında nasıl nefes alıyor?
Bazı insanların yarası, sizin “özel gün” coşkunuzun altında eziliyor…
Bizim annelerimiz sadece doğuran kadınlar değildi…
Atillalar, Alparslanlar, Osman Beyler, Timurlar; yaratıcı güçlerini hep sizin kucağınızda kazandılar. İbn-i Sinalar, Kaşgarlı Mahmutlar, Uluğ Beyler, Fuzuliler ve Barbaroslar; sizden emdikleri sütün kudretiyle Türk tarihinin birer parlak yıldızı oldular.

Kurtuluş Savaşı yıllarında İnebolu’dan Ankara’ya uzanan yolları dolduran kağnı kafilelerinin adsız kahramanları da sizlerdiniz. Yamalı yorganını çıplak çocuğunun değil, nem kapmasından korktuğu mermi sandıklarının üzerine örten; sizin ya da benim anam, bacımdı.
O dönemlerin anneleri, tarihimizin adsız birer baharıdır…
Böyle insanların kıymeti, yılda bir gün hatırlanarak ödenmez.

O yüzden bugün paylaşım yapmadan önce biraz vicdanınıza bakın… Çünkü bazı insanlar için bugün kutlama değil; eksikliğin, özlemin ve yaranın en ağır hissedildiği gündür…
Tüm fedakâr annelerin ellerinden öpüyor, hayatta olmayanları rahmetle anıyorum.